Νίκος Ζούδιαρης, Δεν μπορώ
(ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Όπως μυστικά και ήσυχα… (1995))

Να μου τη δώσεις πίσω

Το καλοκαίρι πέρασε με προσπάθειες για προσαρμογή.
Έξω χαμόγελα, μέσα τρόμος μην ικετέψω ξανά για το στόμα σου.
Συχνά φλυάρησα δίπλα σου και μετά περπάτησα ώρες
με το μεσημέρι να καίγεται στα μαλλιά μου
να χώνεται στα ρούχα μου και στην αναπνοή μου
βλέποντας τα πόδια μου να σαλεύουνε στα χώματα…

Δε μπορώ πια να ζήσω σαν άνθρωπος.
Για σένα η φωνή μου, για σένα η κίνησή μου,
για σένα αυτός ο πόνος που με ζαλίζει
να κυνηγάω τη μυρωδιά σου, να τρέμω τον ίσκιο σου.

Πήρες την ψυχή μου και τη χαντάκωσες.
Πρέπει να μου τη δώσεις πίσω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα Ντάκου

Τα χέρια μου που ξέρουνε να σε πονούνε,
που σε γυμνώνουνε απ’ τον εαυτό σου
αξιώνοντας υποταγή· κι αυτή η λατρεία
που άθελα τρεκλίζει πάνω στην όψη μου:

Να τι κρατάει στα γόνατά μου το κεφάλι σου.
Τα μάτια σου κλειστά, τα χείλια έτοιμα
να λιβανίζουνε την έξαψή μου.
Πρόθυμη να συμβιβαστείς για λίγες στιγμές -

Μονάχα να μη χάσεις τη βολή σου·
να ’ναι σίγουρος ο δρόμος της φυγής·
σίγουρος ο άνθρωπος που μας αγαπάει·
έτοιμο να περιμένει το ζεστό σπιτικό.

Όλα για σένα. Κι αυτές οι ηλίθιες τύψεις σου
μήτε που σ’ αφήνουνε να καταλάβεις
πως δεν το θέλω έτσι πια…

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα Ντάκου

Μίκης Θεοδωράκης & Μιχάλης Γκανάς, Πώς να ξεχάσω
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας / δίσκος: Ασίκικο Πουλάκη (1996))

Πρέπει να μάθω

Ο ξάδελφος Τάκης αγόρασε αυτοκίνητο·
θα κατέβει στην αγορά σε καινούριο μαγαζί
και θα μεγαλώσει το παλιό εργοστάσιο.
Όλο το βράδυ μού ’λεγε για το μωρό του·
με ρωτούσε για τη δουλειά μου και τις ευκαιρίες μου.
Έμαθα να λέω ψέματα για πεποιθήσεις και ιδανικά
και μίλαγα για «σίγουρα κέρδη» κοιτάζοντας τη θάλασσα.
Σκεπτόμουνα πως κάπου εκεί που είσαι θα τη βλέπεις
μέσα σε ζεστή αγκαλιά κι όμορφο ρούχο.
Σκάλωσε πια σε σένα το μυαλό μου και δεν περπατάει.
Τα χέρια και τα χείλια μου κουνιούνται ασυναίσθητα,
ανίκανα γι’ άλλη επαφή μετά τη δική σου.

Πρέπει να μάθω πια να ζω χωρίς εσένα.

(Κάποτε αναρωτιέμαι αν οι στίχοι μου είναι τίποτα άλλο
παρά αποτέλεσμα της αδυναμίας μου να σε κερδίσω.)

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα ΝτάκουΔ

Αντώνης Κατινάρης & Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Τι να σου κάνει μια καρδιά
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης, τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος 45 στροφών (1966))
[Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας]

Διάλυση

Θε μου, αυτό το ρήγμα που όλο μεγαλώνει μέσα μου,
αυτό το ράγισμα, το σπάσιμο πώς να το πω;
Έχει αδειάσει τα κόκαλά μου σαν κακιά αρρώστια,
έσκαψε τη φωνή μου σα ροκανητό καταστροφής.

Έτσι που όλα μ’ άφησαν και φεύγουν
μακριά απ’ την καρδιά, έξω απ’ τα μέτρα μου,
ψάχνω να βρω πεζούλι για να με σηκώσει
στους δρόμους που με ρούφηξαν, μα δεν με χωρούν.

Σώνει. Δε θα μπορέσω άλλο αποκλεισμό.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα ΝτάκουΔ

Θεοδοσία Τσάτσου & Γιάννης Βουτσάς, Επαφή
(τραγούδι: Θεοδοσία Τσάτσου / δίσκος: Ύποπτος κόσμος (1999) / σκηνοθεσία βίντεο κλιπ: Βαγγέλης Καλαϊτζής)

Χαμένη επαφή

Η εποχή που ζούσα στη ζωή σου
πέρασε σαν παράφωνη κραυγή.
Οι ώρες μας εγίνανε δυο εποχές·
ξεχώρισε ο καρπός από το σπέρμα
αφήνοντας τα σώματα γυμνά
στον ύπνο που θα ’ρθει ή και στο ρήμαγμα.

Κάποτε όμως (δεν πρέπει να το πούμε ανάμνηση)
τα λυγισμένα μέλη και τα στόματα
με την παράξενη φωνή, ενώθηκαν
σε μια στιγμή που όλο και πιο πολύ μακραίνει.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα Ντάκου

Τη Δευτέρα το πρωί πήρα ένα μακρύ, γερό ξύλο
το ’μπηξα βαθιά στη γλάστρα, το δοκίμασα
κι έπειτα έδεσα πάνω του το βλαστό
του φυτού, με κόκκινο μαλακό νήμα.
Ήταν μακριά ο χειμώνας, μα φοβόμουνα·
πάντα μετά τη σκόλη κάτι έρχεται.

Το ίδιο βράδυ ξέσπασε η καταιγίδα,
γκρέμισε όλα τα κάγκελα του μπαλκονιού,
η γλάστρα έπεσε στο δρόμο και τσακίστηκε.
Τέλεια καταστροφή. Και το περίεργο,
δεν έγινε ζημιά σε κανένα άλλο
μπαλκόνι. Σε κανένα άλλο φυτό.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Θεοδώρα Ντάκου